Göğün Mayası Yeni ay ile taçlanırken kadim maya takvimi 3 Işık’ta gelip duruyor. Ve diyor ki ; nerelerde bıçak gibi kesiliyor yolun?
Peki ya o yolun önünde sen varsan? Ya sen kendi ışığının önünde duruyorsan? Tam durduğun eşikten yeniye doğacakken, karanlık gökte yükselen Ay’a eşlik edip yıldızları selamlayacak, bir yıldız olduğunu hatırlayacakken, sen kendi ışığını bıçak gibi kesiyorsan, sor kendine, ne olurdu?
Dahasına açılsam, yeni güne eşlik etsem, bir yıldız gibi parlarsam, ne olurdu?
Işığım büyüse ve ben buradayım diye göz kırpsam yaşama, ne olurdu?
Bugüne kadar görünmüyorum diye hayıflandığın tüm anlardan, o önüme taş koydu, öteki yolumu kesti derken şimdi sen tüm dışarıya çevirdiğin bu ışığı kendine döndür. Ve sor yeniden kendine ; parmağımı dışarı döndürmüşken benim buradaki sorumluluğum nerede? Bu kesintinin ana kaynağı bensem, neden? İhtiyacım neden?
Dahasına açılsam ne olurdu?
Sor kendine ve tamamla ötesini, tamamlayışın bile yolu aydınlatacak, kaybettiğin ışıktan parçalarını sana getirecek ama önce tamamla ardını….
Daha fazla parlarsam …………. Işığı taşıyamacağımı düşünürdüm,
Daha fazla parlarsam ………… Zarar görmekten korkardım,
Daha fazla parlarsam ……….. Altından kalkamayacağıma endişe ederdim….
Seninkisi hangisiyse, tekrarla, karanlıktan yeni ayın ışıkları doğarken, cevabın da doğsun derin sularından;
Daha fazla parlarsam ……….
Yeni ay tüm ihtişamıyla yükseldiğinde bileceksin ki kendi ışığının önünde ancak sen durabilirsin.
Bulduğun cevap, geceni aydınlatıp, güne ışığını çoğaltırken sende bilincinde tekrarlayan o cümle, içinin köşelerinde esen o fısıltı, karanlığına gizlenen o cevap için bir mum yak, yeni aya eşlik eden ve ışığına yolunu gösteren.
Mavi’yle!
